Alicja Wilson. Kultura. Emocje. Recenzje

 Poniższa recenzja zamieszczona w  ogólnopolskim portalu Teatr dla wszystkich  Dodaję tylko parę zdjęć. Pod koniec XIX wieku Szklarska Poręba zaczęła przyciągać artystów, pisarzy i uczonych jak magnes. Zauroczonych potęgą Karkonoszy i bliskością natury nie kusił już wielkomiejski gwar. Wielu z nich porzucało życie w miastach i zostawało tu na stałe. Być może decydował o tym niezwykły fenomen miejsca u stóp Szrenicy, ale także przekonanie obecne w sztuce tamtej epoki, że prawdziwa twórczość może rodzić się tylko w naturalnym, pierwotnym krajobrazie. Odczuciom tym dał wyraz Carl Hauptmann w jednym z najpiękniejszych karkonoskich wierszy pochodzących ze zbioru „Z mojego pamiętnika”: Gdy idę w góry znikają troski   Słońce na niebie maluje zamki. I oto cały świat pozostał daleko.   Gdy idę w góry jestem tak wolny. W 1890 r. dwaj młodzi literaci, bracia Carl (1858–1921) i Gerhart (1862–1946) Hauptmann, postanowili tutaj zamieszkać. Po latach Gerhart Hauptm...

  Zdj. dostępne publicznie na FB 1 8 sierpnia 2024 roku zmarł Alain Delon, a 28 grudnia 2025 roku odeszła Brigitte Bardot. Choć od czasów ich największych sukcesów minęło już ponad pół wieku, a kino i telewizja zmieniły się nie do poznania, wspomnienie o BB i Delonie wciąż przywołuje obraz „najpiękniejszej pary, która nigdy nie była razem” w życiu prywatnym, a mimo to stała się symbolem złotej ery francuskiego kina i ikonami stylu. W latach 60. oboje ucieleśniali szczyt europejskiego glamour: ona – niepokorna, wyrazista, redefiniująca kobiecość; on – chłodny, magnetyczny, uznawany za jeden z najbardziej fascynujących wizerunków męskiej elegancji ekranowej. Razem tworzyli duet, którego obecność na ekranie trudno było zapomnieć. Kino i telewizja były wówczas pasją pokolenia moich rówieśników. Często chodziło się na dwa seanse dziennie, a w telewizji można było obejrzeć filmy, które wcześniej nie trafiły do kin lub były niedostępne dla młodszych widzów. Produkcje takie jak  Klan ...

 https://teatrdlawszystkich.pl/pokolenie-sluchajace-poezji-magda-umer-i-teatralna-wrazliwosc-lat-70/ Przytaczam mój zredagowany  felieton, opublikowany na portalu Teatr dla wszystkich,  gdzie przywołuję doświadczenia pokolenia lat 70. splatając wspomnienia o Magdzie Umer, poezji śpiewanej i teatralnych inscenizacjach z osobistą pamięcią widza tamtego czasu. Dla pokolenia dorastającego w latach 70. piosenki Magdy Umer były jednym z ważniejszych kanałów kontaktu z poezją. Utwory takie jak  „Groszek pachnący”  — śpiewana interpretacja wiersza Andrzeja Trzebińskiego — funkcjonowały nie tylko jako piosenki literackie, lecz także jako nośniki zbiorowej pamięci o wojennym doświadczeniu i tragicznych biografiach poetów. Równolegle słuchaliśmy Ewy Demarczyk śpiewającej Baczyńskiego, Pawlikowską-Jasnorzewską czy Leśmiana; poezja była wówczas obecna w obiegu popularnym, a jednocześnie zachowywała swój egzystencjalny ciężar. Te teksty — opowiadające o niespełnieniu, utracie...