Jak znalazłam się na koncercie zespołu Deep Purple- purpurowa magia zamku Ćmielów i Atlas Arena Łódź.

7 października cała w kolorze deep purple udałam się na spotkanie z Piotrem Metzem, Markiem Raduli i Wojtkiem Cugowskim do Zamku Ćmielów,  a tematem był zespół Deep Purple. Zamek to obecnie  niezwykle klimatyczne miejsce największej na świecie galerii gitar.   A spotkanie stało się pasjonującą, prawie intymną  podróżą przez dekady historii hard rocka. 

Piotr Metz to jeden z najwybitniejszych dziennikarzy muzycznych w Polsce i poprowadził spotkanie z niezwykłą swobodą, a ja uczestniczyłam w wieczorze pełnym  prywatnych wspomnień dziennikarza, muzyków i widowni. Śmieliśmy się z unikalnych anegdot, szczególnie tych dotyczących muzyków filharmonicznych versa rockowych oraz porównań  gitarzystów– angielskiego Richiego Blackmoore`a i amerykańskiego Steve`a Morse`a. Taki to był dziwny mariaż, panowie mówili, właściwie zamiana w zespole.

Atmosferę  muzycznej pasji idealnie dopełniła ta  otwarta formuła – fani czuli się częścią  wielkiej, rockowej rodziny.  Wypowiadaliśmy się, wspominaliśmy nasze pierwsze razy /jakkolwiek to zabrzmi/ spotkań z zespołem Deep Purple.   Nie spodziewałam się nawet,  że ten wieczór będzie dla  mnie  prawdziwą podróżą w czasie – a już tym bardziej, że to właśnie ja wygram bilet na ich koncert w Łodzi wspominając publicznie o pewnej melancholii, która nas ogarnia, gdy  słuchamy muzyki zespołu, bo przecież minęło 50 lat od naszego pierwszego razu.

Wygranym też był pan Witold z Sandomierza.

Dokładnie tak to pamiętam. W latach 70. ta muzyka była dla nas czymś więcej niż dźwiękami – była powiewem wolności, zakazanym owocem, którego słuchało się z Radia Luxemburg i "trójki", a potem nagrywany na magnetofony szpulowe.

Instrumenty też doszły do głosu,  Wojciech Cugowski oraz Marek Raduli zaczarowali swoje gitary. Zaczęli oczywiście Smoke on the water i nie było współczesnego entourage`u, który zjada muzykę/ tak mówili/, same gitary i głos. Panowie z  pewnej wysokości małej sceny mogli podziwiać rozmarzone twarze słuchaczy.  Ja też widziałam, gdy  ich nagrywałam .

Wojtek Cugowski opowiadał o zespole z taką samą pasją i błyskiem w oku, jaki widziałam u moich uczniów w technikum. Jego wspomnienia o Rainbow, Whitesnake i wywiadzie z Ianem Gillanem pokazywały  jak  muzyka łączy pokolenia. Mówił, że jest psychofanem zespołu Deep Purple. Marek Raduli czarował gitarą i głosem  zaledwie kilka metrów ode mnie. Był znowu tym chłopcem, który zdziera płytę kolegi spisując dźwięki muzyczne na akordy i ucząc innych młodszych kolegów słynnych riffów. Sam wtedy grał na perkusji. A na koniec oficjalnie przekazał swoją gitarę do Muzeum Stratocastle.

Zaproszeni goście i państwo Zarębscy z Zamku Ćmielów

Potem wszyscy z taką serdecznością gratulowali mi biletu. Byłam oszołomiona. Ta chwila udowodniła, że na rock'n'rolla i na spełnianie marzeń nigdy nie jest za późno. Muzyka nie pyta o wiek w dowodzie – ona po prostu pulsuje w żyłach. Co widać na moich  radosnych zdjęciach.

Chcę z całego serca podziękować organizatorom cyklu Stratocastle Records.  Państwo Anna i Tadeusz Zarębscy stworzyli miejsce, w którym  fani muzyki czują się wspaniale. To była purpurowa magia, a następnego dnia Atlas Arena w Łodzi. Taki wspaniały czas.

8 października, w czwartek wyjechałam w kierunku Łodzi już po obiedzie. 200 km to  nie było   kolejne wyjście z domu, długa droga na spotkanie z muzykami.  A koncert – to  absolutne misterium i najpiękniejszy powrót do młodości, jaki mogłam sobie wymarzyć.

W grupie tłumu fanów na parkingu i w drodze do Atlas Areny czuliśmy się jak rodzina. Wszyscy radośnie się uśmiechali ciesząc się na nadchodzący wieczór.

Kiedy zgasły światła i usłyszałam pierwsze, potężne akordy „Highway Star” otwierającego koncert, poczułam młodzieńczy dreszcz emocji Na scenę wyszedł Ian Gillan w T-shircie w entourage`u i ambiencie świateł i innych efektów wizualnych. /słówka ze spotkania/. Choć czas płynie dla nas wszystkich, w jego głosie, w jego spojrzeniu i charyzmie wciąż  ten sam rockowy bunt, który kształtował moje pokolenie.

Patrzyłam na wielopokoleniowy tłum wokół mnie – od moich rówieśników ubranych w czarne T-shirty po nastolatków, którzy znali zespół od rodziców i dziadków.  To w końcu ikona rocka  na scenie, a ona nie zna metryki.

Zarówno nowe utwory, jak i nieśmiertelne klasyki brzmiały wspaniale. Sekcja rytmiczna z Rogerem Gloverem i Ianem Paicem /od początku w zespole/ była doskonała, a Simon McBride na gitarze godnie kontynuował dziedzictwo dawnych mistrzów. Gitarowe brzmienie drżało w naszych ciałach.

Momentem, który nas  poruszył  był solowy popis klawiszowca, Dona Aireya. Ten genialny muzyk wplótł w swoje solo fragmenty utworów Fryderyka Chopina oraz  „Mazurek Dąbrowskiego”. Cała hala  śpiewał, a pan Don z uśmiechem zrobił sobie przerwę na lampkę wina. W ogóle Don Airey pokazał niewiarygodne umiejętności.

Gdy wybrzmiały legendarne riffy „Smoke on the Water”, cała Atlas Arena zamieniła się w jeden wielki, szalony z radości tłum. Wszyscy śpiewali, przynajmniej dwa wersy, smoke on the water, the fire in the sky. W Ćmielowie pan Piotr przypomniał o historii powstania piosenki, o pożarze w Montreux. Na płycie tańczyliśmy, nagrywaliśmy i świetnie się bawiliśmy. Inne wielkie przeboje jakie usłyszeliśmy to min. Perfect strangers, Space trackin`, Lazy, Woman from Tokyo, Hush, Into the fire.  Finałowe „Black Night” dopełniło dzieła – wyszłam z hali z żalem, że już koniec, ale z sercem pełnym  młodzieńczej radości, jakiej dawno nie czułam.

Dziękuję jeszcze raz organizatorom ze Stratocastle Records w Zamku Ćmielów za tę przyjemność. Gdyby nie tamto spotkanie z Piotrem Metzem i gitarzystami, nie byłoby mnie w Łodzi. Ten wygrany bilet przypomniał mi, że wiek nieważny, a pasja i miłość do muzyki potrafią utrzymać nas w wiecznej młodości. Deep Purple, dziękuję za to, że wciąż gracie dla nas z wielkim entuzjazmem. 

To był mój pierwszy koncert, bo wcześniej zawsze coś było na przeszkodzie.  50 lat czekania. 

Na jakich koncertach legendarnych zespołów mieliście okazję uczestniczyć i gdzie?